زمستان کوله اش را باز کرده
هوای عالی ات کو؟ پس کجایی؟
کجا در آسمان ها خانه کردی؟
نه بویی از تو و نه ردِّ پایی
*
دوباره مثل سال قبل ای کاش
بباری ذرّه ذرّه توی ایوان
بپوشانی لباسی نرم و ساده
به روی کوچه، بن بست و خیابان
*
نگاهش دائما بر آسمان است
درخت کاج سبز کوچه ی ما
دلش یک تاج می خواهد بلورین
صدایت می کند ای برف زیبا
*
یک دوست صمیمی
در رودخانه دارم
همراه او دوباره
بر موج ها سوارم
*
من قورباغه هستم
او لاک پشت نازی است
این رودِ شاد و پُر موج
مانندِ شهرِ بازی است
*
پروانه پر زد آمد
نزدیکِ خانه ی ما
چرخید پشت شیشه
گفتم به او: بفرما
*
او در اتاق با من
یک دفعه روبرو شد
عکسِ گُلِ لباسم
باند فرود او شد
*
بابا برای باغچه
یک بچّه کاج آورده است
در خاک او را کاشته
من را نگهبان کرده است
*
گفته که در هفته دو بار
باید که سیرابش کنم
من دوست دارم غیر از آن
خوش حال و شادابش کنم
*
او تازه اینجا آمده
پس غیر نور و خاک و آب
من با نوازش بهتر است
دورش کنم از اضطراب
*
وقتی که آب دادم
گل های خوشگلم را
یک دفعه عطسه ای کرد
کرمی میان آن ها
*
گفتم به او:« ببخشید!
اصلا تو را ندیدم!»
یک برگ سبز کوچک
روی تنش کشیدم
*
اینجا شعرها و قصه ها و مطالب خوب و خواندنی را از کتاب های فارسی ام و رشدهایم ( رشد کودک ، رشد نوآموز ، رشد دانش آموز ) انتخاب می کنم و می نویسم.همیشه یاد بابام را گرامی می دارم