خورشید محبت

وقتي كه با لبهاي تشنه

بر خاك غلتيدي در آن روز

انگار چشم آسمان هم

پر شد ز اشك، از ماتم و سوز

*

وقتي سكينه آب مي خواست

بر چهر ه اش كردي نگاهي

ديدي كه مشك آب خاليست

از سينه ات برخاست آهي

*

وقتي عليِّ اصغرت را

دشمن به تير خود نشان رفت

انگار خورشيد محبّت

يكبار ه از بام جهان رفت

*

آن روز در دشت شهادت

از خون سرخت، لاله روييد

در آسمانِ بي كرانه

دیگر نمی خندید خورشید

*