بنگرید به مورچه و خردی جثّۀ آن و لطافتش دربرون و نهان. چنان است که به گوشۀ چشمش نتوان دید و با اندیشیدن به چگونگی خلقتیش نتوان رسید. چگونه بر زمین جُنبَد و به روزی خود خُنبَد. دانه را به لانۀ خود بَرَد و در قرارگاه خویش آماده اش کند. در گرما برای سرمای خود فراهم آرد و به هنگام درون رفتن،برون شدن را فرا یاد آرد.
نهج البلاغه - مولا علی