ستایش خدائی را که شناخته است بی آنکه دیده شود و آفریننده است بی آنکه رنجی برد. خلایق را به نیروی خود بیافرید و مهتران را با چیرگی در بندِ بندگی کشید و بزرگان را با بخشش خویش مهتری بخشید و اوستکه آفریدۀ خود را در این جهان ساکن گرداند و پیامبرانش را با جنّ و انس برانگیزاند تا دنیا را چنان که هست بدیشان بنمایاند.
نهج البلاغه - مولا علی