بهـــرام گـــور و شبان

در تــواریــــخ آمـــــده بـــهــــــرام گور
یـــک شـــبــانــی را بــدیــد از راه دور

در کـمــال خـشـــم و قــهـــر و اقـتدار
لاشـــــه ســـــگ را زده بـــالـــای دار

آتـــشـــــی در زيـــــــر او افـــــروختـه
لاشـه سگــــ اندر آتـــــش ســـوختـه

گـــاه و گــه رو می نماید سوی سگ
مـــی زند بر پشت و بر پهلــوی سگ

زیــن عـــمـــل حیـرت برآمـد شــاه را
با شتـــابی طـــی نـــمـــود آن راه را

بــی تـــوان بــهــــرام آمــــد بر زبـــان
علّت این کــــــار پـرسـیــد از شبـــان

گفت شـــاها این سـگ اول پــاک بود
یک سـگ پرجــرئـت و بـــی بــاک بود

در محبّت بس کـــه گشتــم مست او
گــلّـــه را یــکســر سپـــردم دست او

مــدّتــــی کــــــارش بدین مـنـوال بود
گوسفـــنــــدان رمـــــــه بــاحـــال بود

وای از آن روزی که سگ شد یار گرگ
از صمـيــــم قلب خود هـمــكـــار گرگ

انـــس بـــا گـــرگـــان اگـر گیرد سگی
گوســفنـــدان را نمـــی مــــاند رگــی

سـگ اگـــر با گـــرگ هـمـــراهی کند
گـــرگ آيـــد در گـلـــه شـــاهــی كند

گــوسفنــد از دست گرگان چون رهد؟
گــوسفنــدان را اگـــر سگ خـود دهد

زیــن سبــب مـن ای شــه عالم مدار
كـــشتــمـــش وی را زدم بـــالای دار

بـاخبــــــر تا شـــــاه شد از کار مـــرد
مــــــرد را با صــــد زبان تحسين كـرد

کاظـمــــی راعــــی شــود باید امین
تا شــــود محــكـم بنای مـلک و دين